1 tot en met 14 december

Ik las laatst in de krant dat zelfs NOS-journalisten het moeilijk vinden om met enige regelmaat te bloggen, terwijl hun hoofdredactie ze dat toch echt bevolen heeft. Met regelmaat bedoelen ze dan bijvoorbeeld een keertje per maand. Tsjonge jonge, dacht ik nog, totdat ik mij realiseerde dat ik die frequentie langzamerhand ook al niet meer haal. Foei, iets meer discipline voortaan.

De afgelopen weken bleef de ‘lijst van 56’ maar spoken in de hoofden van sommige betrokkenen en van journalisten. Er dreigen nog steeds misverstanden, waarvan ik begrijp dat die maar moeizaam zijn uit te bannen. Sommige jongeren zijn boos dat ze een gebiedsontzegging hebben gehad omdat ze naar eigen zeggen zelf niet met stenen hebben gegooid of brandjes hebben gesticht. Ze eisen een soort eerherstel. De krant noemt het zelfs een grote fout als ik hen dat niet geef. Het klinkt alsof de burgemeester straf heeft opgelegd aan mensen die dat niet verdienen.

Wat is de werkelijkheid? Om de openbare orde veilig te stellen moest na het weekend van 22 september worden ingegrepen. Een grote groep jongeren zorgde op verschillende momenten voor stevige overlast in alle mogelijke vormen. Volgens informatie van de politie (zogenoemde signaleringen) behoorden in ieder geval 56 met name genoemde jongeren tot de overlastgevende groep. De lijst van 56 jongeren werd al besproken in het werkoverleg van jongerenwerk, welzijnsstichtingen, wijkmanagement en politie om te bezien wat de beste aanpak van de problemen zou zijn per persoon. De jongens die op die signaleringslijst stonden waren lang niet allemaal individueel verdacht van strafbare feiten, maar maakten wel onderdeel uit van die groep of werden daar regelmatig mee gezien. Als noodzakelijke ordemaatregel besloot ik dat deze groep een tijdje niet ’s avonds en ’s nachts in de directe omgeving van winkelcentrum Meijhorst en de afgebrande Boerderij mocht komen, om precies te zijn twee weken. De jongeren kregen daar allemaal bericht van.

Is dit nu een onevenredige maatregel geweest? Nee, het was noodzakelijk en leverde de rust op die we nodig hebben in Meijhorst. Is het een straf of bestuurlijke sanctie ten opzichte van deze jongens? Ook nee. De ordemaatregel was na twee weken uitgewerkt, er komt geen enkele aantekening in welk dossier dan ook en er bestaat geen ‘lijst van 56’meer. Wel zullen er, zoals wethouder Scholten heeft aangekondigd, individuele huisbezoeken worden afgelegd om te kijken of er maatschappelijke hulp nodig is in de gezinssituatie.

Wie tot een overlastgevende groep behoort of daar vaak mee in aanraking komt, moet accepteren dat hij het risico loopt om onder ordemaatregelen te vallen die op de groep gericht zijn, ook als je niet zelf bent gezien met een aansteker in je hand. Bij groepen voetbalsupporters vinden we dat heel normaal maar bij deze overlastgevende groep jongeren niet? Als jongeren bang zijn voor gevolgen op hun werk of opleiding, wil ik ze graag gerust stellen. Die mogen er niet zijn en ik ben persoonlijk bereid om dat aan opleiders of werkgevers duidelijk te maken. Wethouder Lenie Scholten en ik hebben dat ook duidelijk gemaakt op de avond die Tadamon op 4 december had belegd met Marokkaanse jongeren. Op een enkele dissonant na, nam iedereen de kans zijn zegje te doen en ondanks de emoties her en der werd er goed geluisterd en gesproken. Opbouwend en op de toekomst gericht. Dat lijkt mij de beste houding!

NEC vroeg de afgelopen weken ook aandacht en terecht. Ik was mee met selectie, staf, bestuur en leden van de businessclub naar Moskou en heb in een immens en nagenoeg leeg stadion onze jongens fantastisch zien spelen. Ik was de gast van onze ambassadeur in Moskou Jan Paul Dirkse, die mij nog wat van de stad en het machtscentrum liet zien. 12 miljoen mensen in een grotendeels vieze en grijze stad met her en der prachtige paleizen uit de Tsarentijd. En natuurlijk het indrukwekkende Rode Plein en het oude Kremlin. Hoewel er maar maximaal 500 NEC-supporters in Moskou waren, leek het wel of het Kremlin door Nijmegenaren werd overlopen. Een voorproefje voor ’s avonds in het stadion. Naast treurige armoede zie je ook extravagante, bijna obscene rijkdom. Wat te denken van de eigenaar van een casino, een sponsor van Spartak Moskou, die zijn gasten vermaakt door onder de glazen vloer pinguïns te laten rondlopen?

Helaas zit ik aanstaande donderdag voor een paar dagen in het buitenland, al een half jaar geleden gepland. Ik mis dus de spanning van de ontknoping tegen Udinese, maar zorg natuurlijk wel dat ik van minuut tot minuut op de hoogte ben. NEC is een belangrijke sociale èn economische kracht in Nijmegen, maar ook in de regio. Dat werd wel duidelijk tijdens de ontbijtsessie die NEC onlangs met een aantal burgemeesters organiseerde. Daar kunnen we meer mee doen is de conclusie, die enthousiast wordt onderschreven.

Het was extreem druk de afgelopen weken. De bijna laatste college- en raadsvergaderingen voor kerst, veel representatie, ontmoetingen met tal van Nijmeegse opiniemakers zoals bij het Stedelijk Netwerk en bij de universiteit en de Hogeschool Arnhem Nijmegen, overleg met de Kamer van Koophandel, de laatste hand aan de nota over coffeeshops in Nijmegen, vergaderen met de zogenoemde Antillianen-gemeenten en de kersverse minister Eberhart van der Laan, gesprekken in de stadsregio en veel veiligheidsoverleg over tal van onderwerpen. De kroon spande wel de discussie over de toekomstige organisatie van de politie, ik sprak ongeveer de halve wereld daarover, had informele diners met minister en collega’s en spoedvergaderingen van het korpsbeheerdersberaad en maakte me boos over de voorstellen die per dag weer anders leken maar allemaal wel dezelfde richting uitgaan: meer centralisatie, meer Haagse macht over de politie, nog net geen nationale maar wel semi-nationale politie. Wie wil dat eigenlijk? Komende week wordt er nog gesproken over veranderingen maar ik houd mijn hart vast.

Verder mocht ik de afgelopen weken weer drie Nijmegenaren in het zonnetje zetten: Henk Stevens van de Zevenheuvelenloop en mijn oud-docent Peter Tak van de Nijmeegse rechtenfaculteit mocht ik een Koninklijke onderscheiding opspelden voor hun vele verdiensten, en de heer Boshouwers van de Valkhofvereniging werd geëerd met een Zilveren Waalbrugspeld.

Tot slot: donderdag was het 60 jaar geleden dat de Universele Verklaring van de rechten van de mens werd opgesteld en ondertekend. En 60 jaar lang werden die rechten in tal van landen met voeten getreden. Slechts een klein groepje fakkeldragers liep mee in een door Amnesty International georganiseerde optocht . Waar was iedereen? Waar bleef de Nijmeegse solidariteit?

17 tot en met 21 november

Een kort weblog om de enkele lezer (op de Gelderlanderredactie) te melden dat ik niet volledig ben opgehouden met deze vorm van communiceren, maar dat ik er de afgelopen twee maanden niet aan toekwam.Treurig natuurlijk, maar het was niet anders. De oorzaak lag niet in politieke spanningen of moeizame onderwerpen, er was geen causaal verband met welk Nijmeegs onderwerp dan ook, maar het kwam simpelweg door de verplichtingen die ik ben aangegaan om in mijn vrije tijd (welke?) ook nog enkele bijdragen voor binnenkort te publiceren boeken te schrijven over uiteenlopende onderwerpen. Vervolgens kwamen daar ook nog een paar toespraken bij waar ik zelf de hand in wilde houden en dus was alle schrijfbehoefte uitgeput.

De komende tijd zal ik de blog weer hervatten, maar ik heb wel besloten om dat niet meer zo dagboekachtig te doen als voorheen. De kans dat ik dat niet kan waarmaken blijft groot en bovendien val ik ernstig in herhaling als ik opnieuw het weekritme van overleggen, vergaderingen en werkbezoeken weergeef. Ik zal dus de krenten uit de pap pikken en dat bovendien allemaal een beetje kort houden.

Inmiddels weer geheel hersteld van mijn tweede Zevenheuvelenloop, maar nog niet helemaal van een griepje dat ik opliep en dat mij woensdag overdag thuis hield. Misschien had ik die zondag tijdens de loop ook al onder de leden, want ik kwam uitgeput binnen en kroop ongeveer naar huis. Weliswaar liep ik net wat sneller (of minder langzaam) dan vorig jaar, maar ik was wel wat je noemt echt kapotgegaan. Het kan ook zijn dat ik mijzelf heb opgeblazen door te snel te vertrekken, de eerste 5 km waren voor mijn doen hard gegaan.

De Euregio-raad heb ik door het griepje moeten missen, jammer want de raad komt slechts eens per half jaar bijeen. De gemeenteraad heb ik diezelfde woensdag ’s avonds maar wel voorgezeten, zij het met enige inspanning. Omdat ik de volgende raadsvergadering al afwezig ben door mijn bezoek aan Moskou, waar NEC heroïsch zal strijden tegen Spartak, vond ik het beter om er deze keer toch maar te zijn. Voordat je het weet gaat de gemeenteraad te zeer wennen aan mijn (uitstekende) plaatsvervanger.

Deze week vonden een paar fraaie gebeurtenissen op één en dezelfde dag plaats. Donderdag was het de Dag van de Rechten van het Kind en van Unicef en dus in Nijmegen de dag van de Kinderlintjes. In de krant stonden alle ontroerende verhalen en alle ‘superhelden’ hebben hun lintje meer dan verdiend. Maar de meest ontroerende vond ik toch wel de 12-jarige Daphne die haar vader van de verdrinkingsdood redde en de 9-jarige Maud die inmiddels persoonlijk ervoor heeft gezorgd dat 11 Ugandese gezinnen door een waterfilter weer schoon water kunnen drinken. Maud verdient eigenlijk 11 lintjes..

Ander hoogtepunt die dag was de 1.000.000ste bezoeker van Museum het Valkhof. Het museum bestaat nog geen tien jaar, en dan al zo’n mijlpaal! De miljoenste bezoeker was een beduusd Groen Links-raadslid uit Hengelo met zijn vrouw. Namens de gemeente mocht ik directeur Marijke Brouwer een passend geschenk aanbieden: het Romeinse cijfer voor miljoen in steen gehouwen door kunstenares Marieke van Baarle. Nijmegen kan met recht trots zijn op dit fraaie museum dat steeds weer met nieuwe en verrassende exposities komt.

Vrijdag in Almere de Wiettop, rare betiteling, alsof 33 burgemeesters loom aan het blowen gingen. Onder voorzitterschap van Annemarie Jorritsma spraken we buitengewoon constructief over de dilemma’s waar burgemeesters in gemeenten met coffeeshops mee worden geconfronteerd. Welke scenario’s zijn beschikbaar? De collega’s Marijnen (Roosendaal), Bruls (Venlo), Cohen (A’dam), Leers (Maastricht) en ik hielden korte inleidingen over de situatie in onze steden en regio’s en tal van burgemeesters vulden daarna aan met eigen ervaringen. Uniek was dat over de verschillen in politieke achtergrond en gemeentegrootte heen, wij elkaar in een gemeenschappelijke lijn hebben gevonden. Ruimte aan de voordeur (toegangssystemen voor die gemeenten die veel last van drugstoerisme hebben) èn ruimte aan de achterdeur. Dat laatste niet door een pleidooi voor legalisatie van cannabisteelt en toevoer (daar wordt zeer verschillende over gedacht en is bovendien internationaal volstrekt geen optie), maar wel door een vorm van regulering door alleen de toevoer van geoormerkte en gecontroleerde telers toe te staan en de rest van de wietteelt en -handel streng aan te pakken. We weten dat dit lastig zal zijn, laten we eerst maar eens een pilot starten, maar het gewoon zo laten als het nu is, vindt niemand een serieuze optie. Hoewel ik wel ongeveer durf te voorspellen hoe de weinig creatieve reactie uit Den Haag zal zijn, heb ik toch een beetje hoop dat zo’n unisono standpunt van burgemeesters van veel grote steden en grensgemeenten enigszins gewicht in de schaal legt. We zullen zien. Raar overigens dat collega Van Gijzel suggereert dat de uitkomst van de top is dat er met name in Eindhoven een experiment wordt gehouden. Kan me niet herinneren dat we een plek afspraken.

Maandagavond overigens in Amsterdam bij de première van Oorlogswinter naar het boek van Jan Terlouw geweest met mijn dochter Julie. We konden Jan en zijn vrouw Alexandra tevoren nog even spreken, daarna werden ze totaal belaagd door alle denkbare media. Fraaie en spannende film over dilemma’s waar wij gelukkig van verschoond blijven.

22 tot en met 26 september

Dit is natuurlijk de week geweest van de onrust rond het winkelcentrum Meijhorst en de maatregelen die ik heb genomen. Er is nogal wat ophef over het feit dat ik het expliciet gehad heb over Nijmeegse jongeren van Marokkaanse afkomst. GroenLinks had zelfs al mondelinge vragen voor de raadsvergadering van 24 september aangekondigd. Stigmatiseert dat niet de hele Marokkaanse bevolking? Ik had vanwege familieomstandigheden niet de mogelijkheid die ter plekke te beantwoorden, dat zal een volgende keer gebeuren.

Mijn standpunt is volgens mij echter wel duidelijk. Het blijkt dat van de 56 jongeren die ik een verblijfsverbod in de avond en nacht rond het winkelcentrum heb opgelegd, meer dan driekwart van Marokkaanse afkomst is. De groep daaronder van tussen 12 en 18 jaar bestaat zelfs nagenoeg geheel uit Marokkanen. Gegevens van politie en wijkmanagers laten zien dat in andere wijken zoals Neerbosch Oost en Hatert overlastgevende jongeren eveneens dezelfde culturele achtergrond hebben. Men vindt elkaar overigens ook over de grenzen van de wijken heen. Cijfers van ons bureau Onderzoek en Statistiek laten zien dat Marokkaanse jongens percentueel fors oververtegenwoordigd zijn in de contacten met politie en justitie, niet zo erg als minister Ter Horst landelijk aangeeft (1 op de 5 jongens tussen 18 en 24), maar wel in die richting. ‘Overlast’ klinkt nog gematigd, alsof het alleen gaat over een beetje herrie maken en op straat hangen. Maar er is meer aan de hand: intimidatie, vernielingen, brandstichtingen, geweldpleging, agressie jegens politie en bewaking, onduidelijke inkomsten hebben en snelle verplaatsingen in dure of huurauto’s, ’s nachts op straat verblijven.

Onder Marokkaanse jongens bestaat nu eenmaal een toenemend probleem. Als we dat signaleren, moeten we het ook benoemen. Niet om stoer te doen of mee te bewegen op golven van kwaadaardig populisme a la Wilders, maar omdat verzwijgen verhullen is, terwijl de buurten, de jongerenwerkers, de wijkagenten en de wijkmanagers heel goed weten over welke jongeren het gaat. Een overheid die dan het probleem niet benoemt maar politiek correct veralgemeniseert, verliest geloofwaardigheid. De sociaal-culturele achtergrond speelt wel degelijk een rol in gedrag en als we dat expliciet maken, kunnen we ook werken aan oplossingen. Als gemeente, politie en justitie, maar ook in overleg met Marokkaanse zelforganisaties, ouders en andere betrokkenen. We zullen een apart project aanpak Marokkaanse probleemjongeren starten. Dat deed Nijmegen eerder met Antilliaanse probleemjongeren, die we ook met naam en toenaam benoemden. Daar hoor ik niemand over.

Het debat in de Tweede Kamer over Marokkaanse jongeren in Gouda, Amsterdam en elders leverde overigens betrekkelijk weinig bruikbaars op. Ik zit niet te wachten op het leger in onze wijken (PVV) of vliegende brigades van specialisten die het bestuur komen overnemen als er iets in een van onze wijken gebeurt (VVD). Overtrokken reacties. Minister Ter Horst wil met de burgemeesters van de betrokken steden om de tafel gaan zitten. Dat kan nooit kwaad, maar ik verwacht daar niet veel van. Guusje heeft de neiging alleen maar te denken in termen van meer bevoegdheden voor burgemeesters om alle sociale problemen van ons land op te lossen. Helaas werkt het zo niet.

De maatregelen die ik heb genomen zijn gepast gelet op de ernst van de feiten. De komende weken geldt een verblijfsverbod tussen 18 en 08 uur voor de betrokken groep. De jongeren kregen allemaal een brief thuis of ter plekke uitgereikt. Er wordt stevig opgetreden als ze het verbod overtreden. Ook nemen we fysieke maatregelen om beter toezicht en controle te kunnen uitoefenen en potentiële daders uit de anonimiteit te halen, onder meer door mobiel cameratoezicht.

Mijn week werd verder nogal beïnvloed door persoonlijke omstandigheden. De oudste broer van Machteld lag in kritieke toestand in een Gronings ziekenhuis, vanzelfsprekend heb ik woensdag mijn werk onderbroken om daar te zijn. Gelukkig gaat het nu iets beter na nieuw operatief ingrijpen. Voor de uitvaart en begrafenis van oud-raadslid Rob Bloem donderdagmiddag keerde ik terug naar Nijmegen. Op verzoek van Rob zelf - al een half jaar geleden was hij bezig met zijn begrafenis - hield ik een in memoriam aan het einde van de kerkdienst in de Cenakelkerk van de Heilig Landstichting. Een mooie dienst en een sobere plechtigheid op de begraafplaats in Beek op een prachtige nazomerdag. Er was grote belangstelling, Rob wordt door velen herdacht.

Verder werd er deze week natuurlijk ook nog gewoon gewerkt. Ik sprak vanzelfsprekend met politie en veiligheidsadviseurs over de problemen in de Meijhorst, bezocht het winkelcentrum en omgeving en sprak met winkeliersvoorzitter Nico de Boer en andere betrokkenen. Interviews hield ik zoveel mogelijk af, publicitaire overkill doet Nijmegen geen goed en lost bovendien het probleem niet op.

Ik ontving samen met sportwethouder Paul Depla de twee Nijmeegse paralympiërs die in Beijing actief waren, sprak samen met het college met vertegenwoordigers van de Nijmeegse ondernemersverenigingen (Industriële Kring Nijmegen, VNO-NCW, Kamer van Koophandel, MKB-Nijmegen) en werd door onderzoekers namens de Raad voor Openbaar Bestuur en het ministerie van Binnenlandse Zaken ondervraagd over de verschillen tussen de besturing van het rijk en de gemeente (conclusie: het rijk kan heel wat leren van de gemeente).

Op dinsdagavond was ik in het kader van mijn actie ‘Eten in de wijk’ te gast bij mevrouw Amal Karam, Palestijnse journaliste van oorsprong, politiek vluchtelinge uit noodzaak, geïntegreerde betrokken Nijmeegse burger door ontwikkeling en doorzettingsvermogen en prima gastvrouw van nature. Zij had een mooi gezelschap aan haar tafel genood: een Franse en een Armeense buurvrouw en haar Hollandse vriend. Het gesprek bleef dan ook niet tot Nijmegen beperkt.

Vrijdag bracht ik een werkbezoek aan onze eigen directie Stadsbedrijven, waar nagenoeg alle uitvoering van de gemeente onder ressorteert, van ICT-beheer tot sportservice, van begeleiding bouwprojecten tot telefooncentrales. Het zijn de laatste werkdagen van directeur Ward Verkuylen en hij laat met kennelijke en terechte trots zien wat hij achterlaat voor zijn opvolger. Dezelfde vrijdag overlegde ik ook samen met medewerker Berrie Schattenberg met Tineke Lodders en Ronald van der Hijden van het Landelijke Stedenberaad Nicaragua over onze stedenband met Masaya en de samenwerking met andere Nederlandse gemeenten op dit vlak.

Ten slotte vroegen ook landelijke ontwikkelingen in het veiligheidsbeleid tijd en aandacht. Hoge ambtenaren van Binnenlandse Zaken kwamen daar in Nijmegen over praten. Ook woonde ik in het Johan de Witthuis in Den Haag een tafelgesprek over politie en veiligheidsregio’s bij met de collegae Job Cohen, Jozias van Aartsen en Annemarie Jorritsma, minister Guusje ter Horst en directeur-generaal Veiligheid Dick Schoof en zijn plaatsvervanger Gert Jan Bos. Dit najaar moet er in Den Haag worden besloten over de toekomst van het politiebestel en over het wetsvoorstel over de veiligheidsregio’s.

Toespraak: Uitvaart Rob Bloem

Twee weken geleden zou Rob afscheid nemen van onze gemeenteraad. Hij had het allemaal zorgvuldig gepland, zoals hij dat in politieke zaken wel vaker deed de laatste maanden. Hij zou spreken en zijn opvolger in de raad introduceren, ik zou als voorzitter van de raad wat zeggen en hij wilde graag dat een collega uit de PvdA-fractie, Alard Beck, met wie hij een persoonlijke band voelde, ook iets zou zeggen namens de raad. Zo is het ook gegaan, alleen Rob was er zelf niet bij. Het lukte gewoon niet meer om nog één keer achter die microfoon te zitten. Chantal Teunissen, die hem zeer nastond, sprak de woorden van de ‘baas’ uit.

Het was een merkwaardige sfeer, want we namen afscheid van iemand die er niet was en toch weer wel, want op zijn bed aan het raam dat uitkijkt over de bomen van de Van Slichterhorststraat volgde hij alle afscheidswoorden nauwgezet via de moderne communicatietechnologie. In de raad was er veel emotie, maar die voelde je als het ware ook aan de andere kant van het internet. We wisten natuurlijk dat die avond in de raadszaal de voorbode was van het afscheid van Rob vandaag.

15 tot en met 21 september

Het is de week van Prinsjesdag en dus van de Miljoenennota. De rijksuitgaven groeien ondanks de wankele staat van de economie gestaag door en dat heeft in positieve zin effect op wat onze stad uit het Gemeentefonds ontvangt.
Eigenlijk staat er verder weinig nieuws in de begroting, nagenoeg alle voorstellen waren al bekend, ook die op het terrein van veiligheid. Ik heb mij wel gestoord aan de tekst uit de Troonrede waarin staat dat er komend jaar 125 wijkagenten erbij komen. Dat is in dubbel opzicht een gotspe. In de eerste plaats worden er geen agenten uitgedeeld maar geld dat aan de politieregio’s ter beschikking komt. In de tweede plaats is dat geld voor die 125 agenten oud geld, want vorig jaar werd er afgesproken dat er in deze kabinetsperiode 500 wijkagenten bijkomen en dit is dus gewoon een kwart daarvan. En bovendien zijn er nog geen agenten op straat als je daar geld voor geeft. Die moeten eerst worden opgeleid. Ons eigen politiekorps moet bovendien agenten inleveren omdat we een ‘krimpkorps’ zijn en dan zijn een paar extra wijkagenten (12 voor de hele regio in de komende vier jaar) niet meer dan een doekje voor het bloeden.

Oud-gedeputeerde Doesburg klaagt in de Gelderlander dat ook dit jaar weer de Randstad wordt bevoordeeld boven de rest van Nederland. Ook Gelderland zou tekortkomen. Ik ben nooit zo onder de indruk van dit soort geweeklaag dat ons niet verder helpt. Maar als ik dat publiek zeg, dan ben ik in de ogen van sommigen natuurlijk een soort crypto-randstedeling. De werkelijkheid is dat we natuurlijk best iets meer uit de nationale ruif zouden willen krijgen en daar ook flink voor lobbyen (van cultuur tot infrastructuur en van grensoverschrijdende economische projecten tot veiligheid), maar zeker geen verschoppelingen zijn. Veel investeringen buiten het Gelderse komen ook aan ons ten goede, van de 2^de Maasvlakte tot Schiphol en van kennisinstituten die toevallig niet in onze provincie zijn gevestigd maar wel veel voor ons doen tot investeringen in duurzame energieopwekking die het hele land minder afhankelijk maken van olie en aardgas. Percentages zeggen dan niet zoveel. Ondertussen moeten we natuurlijk met volle kracht blijven investeren in de netwerken waar we onze Nijmeegse en Gelderse belangen het beste kunnen dienen. Dat de Joris Ivensstichting bijvoorbeeld nu toch op middelen mag rekenen de komende jaren, heeft weinig met de Haagse Raad voor de Cultuur te maken en alles met op deuren blijven kloppen die al gesloten leken.

Het is ook de week van voortdurende overlast en brandjes in de Meijhorst, tot en met brandstichting in de Boerderij toe. Er zijn daar groepen jongeren, zowel in de leeftijd van 12-18 als 18+, die een nog steviger aanpak nodig hebben. Het is treurig om te constateren dat hier verhoudingsgewijs veel jongens van Marokkaanse herkomst bij zitten. Ik wil hier geen Amsterdamse of Edese toestanden en ben van plan om met verblijfsverboden en mobiel cameratoezicht het winkelcentrum en omgeving veiliger te maken. Bovendien zal er gericht worden opgetreden tegen jongeren die zich weinig meer van buurt of thuis aantrekken.

Deze week staat in het teken van herdenken. Ik denk in de eerste plaats aan ons oud-raadslid Rob Bloem die donderdagmiddag 18 september is overleden. Het is de laatste weken snel gegaan. Nog geen twee weken geleden zat ik aan zijn bed. Hij kwam er niet meer makkelijk uit, maar was helder, geïnteresseerd en nog steeds vol levenslust al was zijn pijn merkbaar. Ik ben blij dat ik hem nog heb opgezocht en aan het begin van de week nog een briefje stuurde. Rob wordt ook door mij herdacht als een warme emotievolle man die zich met hart en ziel aan Nijmegen en de Nijmeegse burgers overgaf. Komende week is zijn begrafenis.

Het is ook de week van Market Garden, 64 jaar geleden. Het valt me opnieuw op hoezeer de rivieren ook de herdenkingen scheiden. Boven de Waal wordt de verloren Slag om Arnhem betreurd en daaronder de heroïsche strijd die tot bevrijding leidde en tot het front dat onze regio gedurende meer dan een half jaar beheerste. Het is ook het onderscheid tussen de sector van de Britse en die van de Amerikaanse landingen. En misschien ook wel een beetje het verschil tussen Arnhem en Nijmegen. Hoe dan ook, we moeten komend jaar, als alles 65 jaar geleden is, de herdenkingen en andere activiteiten in de regio goed op elkaar afstemmen.

Er zijn ook dit jaar weer de nodige veteranen, vooral Britten maar ook enkele Amerikanen en Polen. Oude en soms erg broze mannen die vol trots hun rode, groene en zwarte baretten dragen, de borst volgespeld met alle zeer verdiende onderscheidingen. Op woensdag 17 september, de dag waarop de operatie van start ging, woon ik de herdenking van de Market Garden Veterans bij op de Britse oorlogsbegraafplaats Jonkerbos.

Vrijdag organiseert de basisschool de Oversteek de jaarlijkse ceremonie bij het monument op de Oosterhoutsedijk, de plek waar de para’s van 504 PIR, 82nd Airborne Division na een moordende overtocht over de Waal optrokken om de spoor- en verkeersbruggen van de noordzijde aan te vallen. De vers aangetreden Amerikaanse ambassadeur James Culbertson en zijn vrouw komen speciaal langs. Een mooie ceremonie waarin schoolkinderen gedichten voorlezen en de vlaggen worden gehesen. Bovendien roeien als eerbetoon aan hun Amerikaanse voorgangers, Hollandse soldaten in rubberen bootjes de Waal over.

Zaterdag is het precies 64 jaar geleden dat die oversteek werd uitgevoerd en de stad daadwerkelijk werd bevrijd. In de Stratemakerstoren aan de Waalkade is een mooie expositie ingericht. In aanwezigheid van onder meer de Britse ambassadeur Lyn Parker spreek ik de Amerikaanse veteraan Francis Keeve toe. Hij behoorde tot I-company van het 3^de bataljon van het 504 regiment, de eenheid die de oversteek maakte. Keeve zat in de eerste boten die de Waal overstaken en raakte op de Lentse oever ernstig gewond door mitrailleurvuur. Hij verloor bij die actie zijn portemonnee en dus krijgt hij vandaag er een van mij terug, gevuld met bijzondere munten en een origineel biljet van 1 gulden uit 1943, gedrukt op Amerikaanse persen. Ook op het terrein van het bedrijf CP Kelko is nog een herdenkingsceremonie met kransen en volksliederen. De belangstelling neemt naar mate de jaren voortschrijden alleen maar toe, gelukkig maar.

Zondag 21 september rijd ik een uurtje mee met de Market Garden Old Comrades Group in een toer van klassieke auto’s die naar de begraafplaats in Kleve leidt. In een prachtige Bentley hoor ik ontroerende verhalen van een Britse veteraan die op D-day aan land ging in Normandië en over Hells Highway uiteindelijk in Nijmegen terecht kwam. Ik was vrijdagavond overigens ook nog samen met gemeentesecretaris Pier Eringa aanwezig bij de Airborne-herdenking in Arnhem.

Ik zei al, het was de week van het herdenken. Dat gold ook voor de Vrede van Nijmegen. Woensdag was het precies 330 jaar geleden dat het afzonderlijke vredesverdrag tussen Frankrijk en Spanje in Nijmegen werd getekend. Als start van een jaar vol activiteiten rond de Vrede van Nijmegen bood een heraut uit de oudste stad van het land in Den Haag de ambassadeurs van Frankrijk en Spanje beiden een replica aan van het 17^de eeuwse schilderij van de ondertekening van die vrede, dat in het Valkhofmuseum is te bewonderen. Zij stellen die geste zeer op prijs.

Behalve al het herdenken kende de week ook de normale drukke agenda. Ik had natuurlijk mijn gewone ambtelijke overleggen over tal van onderwerpen en de collegevergadering met aansluitend een rondwandeling door de binnenstad onder begeleiding van actieve en meedenkende binnenstadondernemers. Voor een publiekscampagne voor de wetenschap nam ik mijzelf wat wangslijm af dat in buisjes naar Amerika wordt verzonden. Over een paar weken weet ik van welke Afrikaanse stammen mijn voorvaderen afstamden en welke weg ze hebben afgelegd in al die duizenden jaren om hier in Nijmegen uit te komen.

Ik sprak maandag onder het eten bij met DAR-directeur en MKB (Midden- en Klein Bedrijf)-voorzitter Theo Lemmen over het ondernemersklimaat in Nijmegen, woensdag met Robert Baruch en Frank Eliëns over Kids Rights en wat ik aan dit goede doel kan bijdragen en vrijdag met onder andere Commissaris van de Koningin Clemens Cornielje over de komende wet op de veiligheidsregio’s. Bij het 65 jaar getrouwd echtpaar De Bruin uit de Meijhorst kwam ik woensdagmiddag op de thee, met de burgemeesters uit de regio lunchte ik vrijdag in Millingen, in buurthuis ’t Oude Weeshuis spelde ik zondagmiddag een Zilveren Waalbrug op de revers van topvrijwilliger meneer Van der Pool en in het prachtige Huygensgebouw van de universiteit reikte ik vrijdagmiddag de prijzen uit van het wiskundetoernooi voor middelbare scholieren. Gewonnen door het Vossiuscollege uit Amsterdam maar met een eervolle vermelding voor mijn eigen Stedelijk Gymnasium. Ook opende ik donderdag het jubileumcongres van GGz (Geestelijke Gezondheidszorg) Nijmegen, dat 25 jaar bestaat. In mijn toespraak ga ik in op de veranderde houding van de samenleving ten opzichte van ‘mensen met een vlekje’. Als voorzitter van het landelijke Veiligheidsberaad hield ik dezelfde dag nog een andere toespraak ter gelegenheid van de opening van het Academische Jaar van het Nederlands Instituut voor Fysieke Veiligheid (NIFV).

Ik nam die middag ook het eerste exemplaar van het evaluatierapport over de stroomstoring in de Tieler- en Bommelerwaard van eind vorig jaar in ontvangst. De onderzoekers concluderen dat wij als veiligheidsregio de getroffen burgers in het algemeen wel goed hebben bediend, maar dat de communicatie beter had gekund. Ik ben het daar wel mee eens.

En donderdagavond was er natuurlijk die glorieuze overwinning van NEC op Dinamo Boekarest. Het had eigenlijk 2 of 3-0 moeten zijn, maar a la. Ik kijk of ik over twee weken misschien NEC kan toejuichen in Roemenië, het zou mooi zijn als de agenda dat toelaat.

Minder mooi was het wangedrag van de Roemeense supporters. De suppoosten die normaal de verantwoordelijkheid binnen het stadion dragen, waren niet meer in staat om dat te voorkomen zodat uiteindelijk de ME het stadion in moest. Er werd met vuurwerk en stoelzittingen gegooid, schandalig. Ik hou mijn hart vast voor de return.