8 en 9 juni

‘s Ochtend ben ik in den Haag voor een gesprek met staatssecretaris Ank Bijleveld van BZK. Zij heeft onder meer de ontwikkelingssamenwerking met de Antillen in haar portefeuille. Samen met de directeur Koninkrijksrelaties van het departement brengt zij mij op de hoogte van de laatste stand van zaken in de verhouding met de Nederlandse Antillen. Als burgemeester van een van de zg. Antillianen-gemeenten wil ik er aan bijdragen dat in de Antillen de voorwaarden worden geschapen voor jonge mensen om niet hier maar dáár een toekomst op te bouwen. De Antillianen-gemeenten steunen bv. het Deltaplan Onderwijs van de Antilliaanse minister Omayra Leeflang. Volgende week ga ik 3 dagen naar Curacao op uitnodiging van de Stichting Ontwikkeling Nederlandse Antillen om daar een congres toe te spreken over het succes van programma-financiering. Ik zal daar onder meer pleiten voor veel meer op jeugdzorg en gezinsproblematiek gerichte programma’s.

Als ik ’s middags terugrijd naar Nijmegen is het ongelofelijk druk op de weg. Ik doe er drie uur over om weer op het stadhuis te komen. Komt dat allemaal door het concert van de greatest band on earth vanavond? De laatste details worden doorgenomen, maar heus, het gáát gebeuren: de Stones zullen een kleine gemeentelijke delegatie backstage ontvangen en het straatnaambord van de Rolling Stonesstraat in Lent signeren.
Het is mooi dat het is gelukt dank zij de inspanningen van verschillende medewerkers en het is bijzonder om de iconen van mijn jeugd te ontmoeten. In onze delegatie hebben we behalve wethouders en ambtenaren ook de voorzitter van het bewonersplatform van de Rolling Stonesstraat opgenomen. Het gaat immers om hún straatnaam.

De oude rockers blijken ‘in het echt’ kleiner dan ik had verwacht, hun koppen even doorleefd als ik vermoedde en hun interesse is gelukkig niet geveinsd. Ze vinden het echt leuk dat er een straat naar ze is vernoemd. Ik vertel de heren dat we trots zijn dat ze nu al voor de derde maal in de oudste stad van Nederland optreden. Dat ze hier eerder waren geweest, was hen niet ontgaan, maar de oudste stad, dat was nieuw voor ze. Keith Richards blijkt Nijmegen vooral te kennen van Market Garden en van A bridge too far. Hij memoreert Robert Redford die als Major Julian Cook in z’n canvasbootje de oversteek over de Waal leidde. Ik heb de gitaarvirtuoos natuurlijk gelijk uitgenodigd voor een dagje oorlogsgeschiedenis. Niet dat ik denk dat hij deze uitnodiging langer dan 5 minuten onthoudt, maar het gaat natuurlijk om het gebaar…

Hoewel de meteorologische voorspellingen vanmiddag er nog van uitgingen dat de onweersbuien Nijmegen op veilige afstand zouden passeren, blijkt er rond 18.15 uur toch plotseling sprake van een weersalarm. Dan is de Goffertweide al behoorlijk volgelopen. Rond 19 uur is het echt noodweer, maar de kans op inslagen is klein. Ik sta in direct contact met de veiligheidsdiensten; van serieus overwegen om de weide te ontruimen is echter geen sprake. De buien zijn hevig maar gelukkig genieten tienduizenden totaal doorweekte fans uiteindelijk toch van een prachtig concert. De oudjes doen het nog prima, ook tot grote vreugde van een paar ministers die we voor dit concert hebben uitgenodigd. Tijdens de ‘nazit’ in het Goffert-stadion wordt er heel wat genetwerkt en gelobbyed.

Zaterdag ondanks het ‘day after’- gevoel weer op tijd in Utrecht voor de achtereenvolgende bijeenkomsten van het korpsbeheerdersberaad en het veiligheidsberaad (van de voorzitters van de veiligheidsregio’s). Zaterdagochtend is niet mijn favoriete moment om te vergaderen, maar gelukkig schiet het allemaal op en zijn we rond 13 uur klaar, zodat er nog iets van de dag overblijft.

7 juni

Donderdag is wel zeer politieel gekleurd. Eerst samen met hoofdofficier Remco van Tooren de hele ochtend met een dwarsdoorsnede van het politiekorps Gelderland-Zuid gesproken, zo krijgen we een beter beeld dan als we alleen maar met de korpsleiding spreken, hoe goed die ons ook informeert. Daarna ’s middags op het hoofdbureau samen met de korpschef en de hoofdofficier een stevige delegatie van het ministerie van BZK ontvangen om over de prestaties van het korps van het afgelopen jaar te praten, Tegenwoordig eist de rijksoverheid over ongeveer elke minuut politiewerk cijfermatige verantwoording via de zg. prestatiecontracten. Gelukkig dat de nieuwe minister het aantal ‘prestatie-indicatoren’ wil terugbrengen tot een overzichtelijk aantal en alleen nog maar op de inhoud van de politietaken wil sturen i.p.v. op managementdingen als het percentage ziekteverzuim. Daar zijn we in de regio zelf mans genoeg voor.

Aan het eind van de middag zitten we opnieuw met de politiedriehoek bij elkaar voor een tweede sollicitatiegesprek. Tussen de politiële bedrijven door breng ik samen met wethouder Hannie Kunst ook nog een werkbezoek aan de grote innovator NXP. NXP is de nieuwe naam voor de voormalige en inmiddels verkochte Philips-divisie semiconductors, goed voor duizenden Nijmeegse arbeidsplaatsen. Interessant bezoek, waarvan een niet onbelangrijk gedeelte werd besteed aan het om- en aankleden tot marsmannetjes om geheel steriel een kijkje in de chipsfabriek te nemen. Ik heb vruchteloos gepoogd te voorkomen dat er genante foto’s worden genomen. Dat is dus mislukt.

6 juni

Woensdag heb ik onder meer een sollicitatiegesprek voor de functie van plaatsvervangend korpschef van de politie Gelderland Zuid. De vervulling van de vacature wordt nu nijpend, want korpschef Henk van Zwam moet al veel te lang de kar in zijn eentje trekken. Nadat ’s middags het dagelijks bestuur van de veiligheidsregio heeft vergaderd, komt de Nederlandse consul-generaal in Düsseldorf langs (vroeger zeiden wij Dusseldorp). Consul-generaal Giesen gaat binnenkort met pensioen, maar vindt het toch nog de moeite waard zijn kennis van Nordrhein Westfalen met mij te delen. Heel nuttig, want onze toekomst houdt niet op bij de Duitse grens, integendeel.

In de Schepenhal van het stadhuis wordt op gezellige en luidruchtige wijze de jaarlijkse haringparty gevierd. Nu al voor de 10^de keer, ooit begonnen als een kleine actie van een paar NEC-vrienden, nu een grote manifestatie. De eerste vaatjes worden op Amerikaanse wijze geveild voor een goed doel, opbrengst wel 28.000 euro. Ik verzorg de afslag. De Hollandse Nieuwe is dit jaar echt helemaal nieuw en smaakt heerlijk. Ik beken dat ik er meer dan één geproefd heb en dat is een understatement.

’s Avonds in de zg. raadskamer verantwoording afleggen voor het beleid over 2006. Dat wil zeggen het beleid en de resultaten van mijn voorgangster. Een nieuwe gewaarwording, maar helemaal passend in het democratisch proces. Ons eigen jeugdig raadslid Stijn Verbruggen is op het VNG-congres vandaag uitgeroepen tot Beste Jong Raadslid van het jaar. Hij kreeg ter plekke de trofee uitgereikt door zijn vroegere raadsvoorzitter. Dat is toeval, maar ook symboliek.

Heel laat op de avond, zeg maar rond middernacht, loop ik een uurtje samen met wijkagent Jan Jacobs op. We wandelen door het Kronenburgerpark en omgeving en nemen ook een kijkje in de fietstunnel onder het spoor. Beide plekken zijn stevig is discussie. De tunnel geeft van oudsher ’s avonds vooral vrouwen een onveilig gevoel. Er hangen al jaren camera’s, die het overigens ook al jaren niet doen, dwz. niet aangesloten zijn en dus niet uitgekeken worden. Met de nieuwe scherpe wettelijke criteria is het nagenoeg onmogelijk om die camera’s weer aan te sluiten, omdat er (gelukkig) zelden iets gebeurt en de politie geen feitelijke noodzaak ziet om het toezicht met elektronische ogen uit te voeren. Het ligt alleen al door de geschiedenis van de camera’s erg gevoelig en we zullen dus er in de raad goed over moeten praten. Zeker nu de meerderheid van de raad vorig jaar expliciet heeft uitgesproken alleen camera’s te willen als dat echt noodzakelijk is en geen schijnveiligheid te willen creëren. Dat ben ik met de raad eens. De hele stationsomgeving wil ik overigens qua veiligheid eens tegen het licht houden, daar valt nog wel het een en ander te doen.

Het Kronenburgerpark is een van de mooiste plekken van Nijmegen en geen criminele hotspot, al wordt dat soms gesuggereerd. Natuurlijk is er wel eens wat aan de hand, drinken jongeren er soms illegaal een biertje en hangt er wel eens een verslaafde rond, maar van zware criminaliteit, geweld of structurele drugshandel blijkt gelukkig niets. Een dakloze die de wijkagent en ik in het park aantreffen is kien genoeg om zijn burgemeester te herkennen hoewel die er midden in de nacht niet bepaald burgermeesterlijk bij loopt.

4 en 5 juni

Maandag het gebruikelijke binnenwerk, dat wil zeggen alle ambtelijke overleggen die nodig zijn om de koers te bepalen, besluiten te kunnen nemen, afspraken te maken, informatie over te dragen enz. enz. Op maandagen heb ik ook altijd een prettig gesprekje met Aranca Jansen van weekblad De Brug; de neerslag daarvan verschijnt steevast op woensdag in de rubriek “Bellen met de burgemeester”.

Tussen alle goede gesprekken door open ik in de hal van het stadhuis de expositie van prachtige foto’s van MS-patiënten. Het Nijmeegse MS-centrum wordt daarbij in het zonnetje gezet. Van één van onze ambtenaren weet ik hoe geweldig dit centrum voor MS-patiënten is, hoeveel aandacht en bijzondere zorg wordt gegeven. Deze medewerkster kan het weten, ze heeft zelf MS, al weten de meeste collega’s van haar dat niet eens. De beperkingen zijn ook niet altijd te zien en juist dat is het thema van de fototentoonstelling.

Aan het eind van de middag ben ik te gast bij de stichting De Nijmeegse meerwaarde. In de foyer van de Stadsschouwburg komen in een zg. partnerbijeenkomst ondernemers bijeen; de stichting matcht maatschappelijke instellingen en initiatieven die wel wat hulp en ondersteuning kunnen gebruiken met ondernemingen die wel wat maatschappelijke verantwoordelijkheid voelen. En dat geeft mooie resultaten. Tussen alle goede doelen door treden er leerlingen van de Frank Sandersacademie, onderdeel van het ROC, op. Verbluffend hoe goed die al kunnen zingen en spelen. Overigens wordt die trend van BN-ers en hun eigen academies wel een beetje bizar, de Cas Spijkers-academie verzorgt de lekkere hapjes en ik geloof dat Joop Braakhekke ook al iets academisch wil gaan doen. Wat zouden ze bij de echte Academie daarvan denken?

Terug op het stadhuis spreek ik achtereenvolgens met de fracties in de gemeenteraad van Gewoon Nijmegen (1 zetel), CDA (5), GroenLinks (6) en VVD (4). Eerdere afspraken een paar maanden geleden liepen mank door agendaproblemen. Goede gesprekken waarin beelden worden uitgewisseld over het functioneren van de gemeenteraad en de relatie met het college. Maar ook eerste indrukken van hoe ik het in Nijmegen doe. Alle fracties hebben zo hun eigen ideeën. De fractie Gewoon Nijmegen is in dit opzicht een geval apart, al was het maar omdat kritische noten eerst in de krant komen voordat ze met mij worden besproken.

Dinsdag beleeft het college een unicum door andermans huis te bezetten. Eerst zijn wij (wethouders, gemeentesecretaris en burgemeester), met zijn allen op de openingsochtend van het jaarlijkse VNG-congres in de Jaarbeurs te Utrecht. Lokaal bestuur is dichtbij bestuur, kleinschalig. Maar als je 3300 man en vrouw bij elkaar hebt in een giga-zaal, komt zelfs het gemeentebestuur een tikje massief over. Gastspreker Alexander Rinnooy Kan, voorzitter van de SER, looft Nijmegen voor het experiment met anoniem solliciteren. Horen ze het ook eens van een ander.
Na de massalunch spijbelt het Nijmeegs college teneinde zijn reguliere vergadering te houden. Dat doen we echter voor de verandering in het stadhuis van Utrecht, waar ons voor deze ene keer de plaatselijke collegekamer ter beschikking is gesteld. Dat vergadert goed, al is onze Treveszaal stukken mooier.

Aan het eind van de middag ben ik in Den Haag, waar ik de afscheidsbijeenkomst voor de vertrekkende Eerste Kamerleden bijwoon. Ik heb zo mijn geschiedenis met de Eerste Kamer, vooral ’s nachts, maar dat belet mij niet deze gelegenheid aan te grijpen om met volksvertegenwoordigers te babbelen, bv. over de kwestie van het nationaal historisch museum. Minister Plasterk heeft nu officieel laten weten niets te voelen voor een open competitie tussen steden en vast te houden aan zijn nogal willekeurige keuze voor Amsterdam, Arnhem en Den Haag. Zoals bekend steunen wij Arnhem als Plasterk bij zijn standpunt blijft. Maar misschien dat de Kamer hem nog op andere gedachten kan brengen, liefst nogal dwingend. Met de burgemeesters van Almere en Utrecht heb ik afgesproken gezamenlijk op te trekken. Het is in ons aller belang dat de procedure wordt opengebroken, zodat er eerlijk kan worden geboden en geoordeeld.

1 en 2 juni

Vrijdag ontvang ik onder meer de burgemeester van onze zusterstad Massaya uit Nicaragua (rechtstreeks gekozen, hij wel..) en daarna de baas van regio Oost van Rijkswaterstaat Theo van de Gazelle. Met hem praat ik natuurlijk over de infrastructurele opgaven rondom onze stad. Stadsbrug, snelwegen, dijkteruglegging, nu ja, genoeg stof.
Ook komt de ontwerper en maker van onze tweede ambtsketen op bezoek om met de plv. raadsvoorzitter en mij over de criteria en voorwaarden te spreken. Ja, de keten moet mooi zijn, maar ook praktisch, modern en volgens de wettelijke vereisten. En Nijmeegs natuurlijk.
De bloedbank Sanguin heeft een grote poster gemaakt van mijn konterfeitsel en met mijn bloedgroep voor een publiekscampagne. Ik krijg het eerste exemplaar. Tot mijn schrik staat er op: Burgemeester de Graaf is bloedmooi. Het blijkt dat andere posters dat ook van mijn collega’s van Groningen, Amsterdam en Utrecht zeggen, dus dat relativeert.
’s Avonds ben ik aanwezig op een diner dat de commissaris van de Koningin in restaurant Belvedère aanbiedt aan de voorzitter van de Tweede Kamer Gerdie Verbeet. Door de tafelschikking kom ik haar nauwelijks te spreken, beetje zonde.

Zaterdag ben ik voor de Consumentenbond de hele dag in Den Haag op pad en aansluitend te gast bij oud-minister Cees Veerman die een aantal oud-collega’s en hun partners heeft uitgenodigd op zijn prachtige herenboerderij nabij Numansdorp.